اخبار

تاریخچه تزریق کنترل‌شده هدفمند

تزریق کنترل‌شده با هدف (تی سی آی) تکنیکی برای تزریق داروهای داخل وریدی برای دستیابی به غلظت دارویی پیش‌بینی‌شده ("هدف") تعریف‌شده توسط کاربر در یک بخش خاص از بدن یا بافت مورد نظر است. در این بررسی، اصول فارماکوکینتیک TCI، توسعه سیستم‌های TCI و مسائل فنی و نظارتی مطرح‌شده در توسعه نمونه اولیه را شرح می‌دهیم. همچنین راه‌اندازی سیستم‌های بالینی موجود فعلی را شرح می‌دهیم.

هدف هر نوع دارورسانی، دستیابی و حفظ یک دوره زمانی درمانی از اثر دارو، ضمن اجتناب از عوارض جانبی است. داروهای وریدی معمولاً با استفاده از دستورالعمل‌های استاندارد دوز تجویز می‌شوند. معمولاً تنها متغیر کمکی بیمار که در دوز گنجانده می‌شود، معیاری از اندازه بیمار است که معمولاً برای داروهای بیهوشی وریدی، وزن است. ویژگی‌های بیمار مانند سن، جنس یا کلیرانس کراتینین اغلب به دلیل رابطه ریاضی پیچیده این متغیرهای کمکی با دوز، لحاظ نمی‌شوند. از نظر تاریخی، دو روش برای تجویز داروهای وریدی در طول بیهوشی وجود داشته است: دوز بولوس و تزریق مداوم. دوزهای بولوس معمولاً با یک سرنگ دستی تجویز می‌شوند. تزریق‌ها معمولاً با یک پمپ تزریق انجام می‌شوند.

هر داروی بیهوشی در طول تزریق دارو در بافت تجمع می‌یابد. این تجمع، رابطه بین سرعت تزریق تعیین‌شده توسط پزشک و غلظت دارو در بیمار را مختل می‌کند. سرعت تزریق پروپوفول ۱۰۰ میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه با یک بیمار تقریباً بیدار ۳ دقیقه پس از تزریق و یک بیمار بسیار آرام یا خواب‌آلود ۲ ساعت بعد مرتبط است. با استفاده از اصول فارماکوکینتیک (PK) که به خوبی درک شده است، کامپیوترها می‌توانند محاسبه کنند که چه مقدار دارو در بافت‌ها در طول تزریق تجمع یافته است و می‌توانند سرعت تزریق را برای حفظ غلظت پایدار در پلاسما یا بافت مورد نظر، معمولاً مغز، تنظیم کنند. کامپیوتر قادر است از بهترین مدل از ادبیات استفاده کند، زیرا پیچیدگی ریاضی در نظر گرفتن ویژگی‌های بیمار (وزن، قد، سن، جنس و نشانگرهای زیستی اضافی) محاسبات ساده‌ای برای کامپیوتر است.۱،۲ این اساس نوع سوم تحویل داروی بیهوشی، تزریق‌های کنترل‌شده با هدف (TCI) است. با سیستم‌های TCI، پزشک غلظت هدف مورد نظر را وارد می‌کند. کامپیوتر مقدار داروی مورد نیاز برای رسیدن به غلظت هدف، چه به صورت بولوس و چه به صورت تزریق، را محاسبه کرده و یک پمپ تزریق را برای رساندن بولوس یا تزریق محاسبه‌شده هدایت می‌کند. کامپیوتر دائماً با استفاده از مدلی از PKهای داروی انتخاب‌شده و متغیرهای کمکی بیمار، محاسبه می‌کند که چه مقدار دارو در بافت وجود دارد و دقیقاً چگونه این مقدار بر مقدار داروی مورد نیاز برای رسیدن به غلظت هدف تأثیر می‌گذارد.

در طول جراحی، سطح تحریک جراحی می‌تواند خیلی سریع تغییر کند و نیاز به تیتراسیون دقیق و سریع اثر دارو دارد. تزریق‌های مرسوم نمی‌توانند غلظت دارو را به سرعت کافی افزایش دهند تا افزایش ناگهانی تحریک را توجیه کنند یا غلظت را به سرعت کافی کاهش دهند تا دوره‌های تحریک کم را توجیه کنند. تزریق‌های مرسوم حتی نمی‌توانند غلظت ثابت دارو را در پلاسما یا مغز در دوره‌های تحریک مداوم حفظ کنند. با ترکیب مدل‌های PK، سیستم‌های TCI می‌توانند به سرعت پاسخ را در صورت لزوم تیتراسیون کنند و به طور مشابه غلظت‌های ثابت را در صورت لزوم حفظ کنند. مزیت بالقوه برای پزشکان، تیتراسیون دقیق‌تر اثر داروی بیهوشی است.3

در این بررسی، اصول PK مربوط به TCI، توسعه سیستم‌های TCI و مسائل فنی و نظارتی مطرح شده در توسعه نمونه اولیه را شرح می‌دهیم. دو مقاله مروری همراه، استفاده جهانی و مسائل ایمنی مربوط به این فناوری را پوشش می‌دهند.4،5

با تکامل سیستم‌های TCI، محققان اصطلاحات خاص خود را برای این روش انتخاب کردند. سیستم‌های TCI به عنوان بیهوشی کامل وریدی با کمک کامپیوتر (CATIA)، تیتراسیون داروهای وریدی توسط کامپیوتر (TIAC)، تزریق مداوم با کمک کامپیوتر (CACI) و پمپ تزریق با کنترل کامپیوتر شناخته شده‌اند.9 به دنبال پیشنهادی از ایان گلن، وایت و کنی پس از سال 1992 از اصطلاح TCI در انتشارات خود استفاده کردند. در سال 1997، محققان فعال به این اجماع رسیدند که اصطلاح TCI به عنوان توصیف عمومی این فناوری پذیرفته شود.10